Μας αρέσει (λέμε τώρα) να περιγράφουμε την αύξηση των τιμών ακινήτων στα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας, πρωτεύουσα και συμπρωτεύουσα, ως απόρροια της ποιότητας ζωής που προσφέρεται σε αυτές.
Μάλιστα, οι ξένοι αγοραστές το βλέπουν καθαρά και προχωρούν στις επενδύσεις σε ακίνητη περιουσία.
Έρχεται και φέτος η μελέτη Global Cities Index του Oxford Economics για να κατατάξει την Αθήνα στη θέση 252 και τη Θεσσαλονίκη στη θέση 439.
Προς τι η ..."αδικία"; Μα η εισοδηματική κατάσταση των πολιτών, η κατάσταση ασφάλειας, η καθαριότητα, η κρατική παρουσία και οι διαδικασίες της, αυτά μαρτυρούν. Όσοι ζουν κανονικά στις πόλεις αυτές, όχι στο Κολωνάκι, τη Βουλιαγμένη, τη Γλυφάδα, την Εκάλη, το Πανόραμα, την Καλαμαριά κλπ και αναλογιστούν τους παραπάνω δείκτες, είμαστε σίγουροι ότι θα αντιληφθούν ότι οι θέσεις είναι και πολύ καλές.
Τώρα γιατί υπάρχει αυτός ο επενδυτικός οργασμός; Πολύ απλά, σε πολύ μεγάλο βαθμό είναι πλασματικός.
Οι αγοραστές golden visa αγοράζουν ακίνητα στα οποία σπάνια χρησιμοποιούν ή κατοικούν. Ενδιαφέρονται για την Ελληνική visa που παρέχει μεγαλύτερες διευκολύνσεις και είναι αρκετά φθηνή. Όχι για να κατοικήσουν στο διαμορφωμένο διαμέρισμα που πληρώνουν 250.000,00€.
Κάποιοι θέλουν να πείσουν ότι στις πόλεις που δεν θέλουν να ζουν οι κάτοικοί τους γιατί είναι εκτεθειμένοι σε κινδύνους, καταναλώνουν πάνω από 90 λεπτά του ημερήσιου χρόνου τους σε απαραίτητες μετακινήσεις κλπ, κάποιο άλλοι βλέπουν παράδεισους!
Φυσικά, στην Αθήνα κατοικούν μερικές εκατοντάδες εφοπλιστικές οικογένειες και μερικές ακόμα επιχειρηματικές και τα στελέχη τους, που έχουν άλλες ανάγκες, επιθυμίες και στεγαστικές απαιτήσεις. Όμως οι προτιμήσεις αυτών, δεν επηρεάζουν την λαϊκή κατοικία. Δεν επηρεάζουν καν την κατοικία του πρώτου εκατομμυρίου.
Πολλοί έχουν πιστέψει ότι η ακίνητη περιουσία είναι ένα χρηματιστηριακό προϊόν, το οποίο μπορεί να αποφέρει γρήγορα τεράστια κέρδη. Σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί. Όμως η αξία της ακίνητης περιουσίας δε μπορεί να χειραγωγηθεί, τουλάχιστον όχι για πολύ καιρό. Μάλιστα εξαρτάται από πολλούς παράγοντες.
Τι αύξηση αξίας μπορεί να έχουν πόλεις στις οποίες φοβάται να περπατήσει ο πολίτης μετά το σούρουπο; Τι καλό βλέπει κάποιος όταν στην πρώτη ψιχάλα κλείνουν δρόμοι και πλημμυρίζουν περιουσίες; Τι επένδυση να κάνει σε πόλεις που αδυνατούν να προστατεύσουν από τη φωτιά το περιαστικό περιβάλλον τους; Ας μην αναφέρουμε την καθαριότητα, τη λειτουργία των οργανισμών κοινής ωφέλειας κλπ.
Όσο για τη χειραγώγηση, αν μπορέσει κανείς να εξηγήσει γιατί οι servicers πωλούν τα ακίνητα που έχουν στην κατοχή τους με το σταγονόμετρο ενώ φορτώνουν τα χαρτοφυλάκιά τους με νέα ακίνητα, εμείς θα πούμε ότι δεν υφίσταται. Όταν μας εξηγήσει κανείς γιατί στη ίδια πόλη υπάρχουν περιοχές που αποτελούν άβατα του νόμου και της κρατικής εξουσίας και άλλες με 25, 50 και παραπάνω αστυνομικούς σε κάθε τετράγωνο, θα παραδεχτούμε το λάθος μας.
Αυτή η πόλη αυτές οι πόλεις είναι καταδικασμένες να είναι παγκόσμιοι ουραγοί, παρά τη φυσική ομορφιά τους, την ιστορία τους, το κλίμα και τους ανθρώπους τους. Αυτούς τους καθημερινούς ανθρώπους που βιώνουν την κατάσταση και πασχίζουν για μια καλύτερη πόλη, για καλύτερη διαβίωση.
Δημοσίευση σχολίου